نمی دونم از کجا شروع کنم قصه ی تلخ سادگی مو

نمی دونم چرا قسمت می کنم روزهای خوب زندگی مو

چرا تو اول قصه همه دوستم می دارن

وسط قصه میشه سر به سر من می ذارن

تا می خواد قصه تموم شه همه تنهام می ذارن

میتونم مثل همه دورنگ باشم دل نبازم

میتونم مثل همه یه عشق بادی بسازم

تا با یک نیش زبون بترکه و خراب بشه

تا بیان جمعش کنن حباب دل سراب بشه

میتونم بازی کنم با عشق و احساس کسی

میتونم درست کنم ترس دل و دلواپسی

میتونم دروغ بگم تا خودمو شیرین کنم

میتونم پشت دلها قایم بشم، کمین کنم

ولی با این همه حرفا باز من هم مثل اونا

یه دروغگو میشم و همیشه ورد زبونا

یه نفر پیدا بشه به من بگه چیکار کنم ؟؟؟

با چه تیری اونی که دوستش دارم شکار کنم ؟؟؟

من باید از چی بفهمم چه کسی دوستم داره ؟؟؟

توی دنیا اصلا عشق واقعی وجود داره ؟؟؟

سلام به همه ی دوستای خوبم......

نظر یادتون نره هااااااااااااا!!!!!!!