همه ی ما در هر دوره از عمرمون یه برنامه های خاصی رو برای انجام دادن داریم.(از دوران کودکی گرفته تا پیری)     که برنامه ی زندگی اغلب آقایون از نوع زیره:

برنامه ی دوران مجردی:

۱۰ صبح:از خواب بیدار می شین.

۱۱-۱۰:جلوی آینه می ایستین و به قول پدرتون به قر ور فرتون میرسین.

۱۲-۱۱:با مادرتون برای گرفتن پول توجیبی کل کل می کنین و صد البته ناله و نفرین مامانتون به جون می خرین.

۲-۱۲:جلوی دبیرستان دخترونه ی محل خیمه میزنین.

۳-۲:بر سر غذا بهونه می گیرین و داد و بیداد راه میندازین و باز هم ناله و نفرین.

۵-۳:به موسیقی گوش میدین.

۶-۵:به خواهرتون که برای درس خوندن به منزل دوستش رفته گیر میدین و طبق معمول ناله و نفرین همیشگی مامانتون و جیغهای بنفش خواهرتون.

۱۲-۶:با برو بچز محل سر کوچه می ایستین.

۱۲/۵-۱۲:با فحش و ضرب و زور پدرتون به خونه بر می گردین.

۱:می خوابین. قبل از خواب یکی دوساعتی به چند تا آهنگ گوش می دین ۰یه چیزی تو مایه های:حالا شیطون خودم    دشمن جون خودم)

خوب این برنامه ی دوران مجردی بود. الان دیگه خسته شدم. برنامه ی بعدی برنامه ی دوران عاشق شدنه.چیز جالبیه. بای

اینو بدون که توی دنیا یک قلب هست که فقط و فقط به خاطر تو می تپه و اون...............

(()) قلب خودته (())

.........................(())........................

 من گاهي خيلي بيشتر از خودم عجيب مي شوم


بعضي وقتها دوست دارم اسب باشم            به خاطر نجابتش
گاهي دوست دارم سگ باشم                    به خاطر وفاداري اش
گاهي مي خواهم فيل باشم                       به خاطر متانتش
و گاهي دلم مي خواهد شير باشم               به خاطر ابهتش
بعضي وقتها مي خواهم کبوتر باشم              به خاطر آزاده بودنش
و گاهي هم هوس مي کنم طاووس باشم      به خاطر غرور و زيبايي اش
   

و گاهي اوقات که هوس مي کنم انسان باشم مي ترسم

از وفادار نبودنش ---->  
و از نجيب نبودش ---> ؟
از اسير بودنش --->

و از ترسو بودنش --->
و گاهي هم                                از آدم بودنش ...

جانم از تن برود مهر تو از دل نرود

کاش می شد به تو گفت که تو تنها غزل عشق منی

آن که می گوید دوستت دارم دل اندوهگین شبی است

که مهتابش را می جویدای کاش عشق را زبان سخن بود تا بتواند بگوید......

                      دوستت دارم
دشوارترین زمان زندگی سخت ترین مواقع عمر.
کشنده ترین ساعات هستی لحظه در انتظار تو بودن است.

ای خدا....

ای خدا سوختم و  ساختم                  وقتی فهمیدم که باختم

بعد تو عشق قشنگم                         آدما رو خوب شناختم

آره عاشق تو بودم                             ذره ذره ی وجودم

حتی یک بارم نگفتم                         حالا... قصه تو سرودم

من دلکم جنس بلوره                         تو...خونت از من...خیلی دوره

من و تو سنگیم و شیشه                   زندگی بی تو نمیشه

زندگی بی تو عذابه                           مثل کابوس توی خوابه

عکس چشمون قشنگت                    روی طاقچه توی قابه

آی عذاب و آی عذاب و آی عذاب          الهی! اسیر بشی خونه خراب

اسیر عشق یکی مثل خودت             تا بفهمی دلمو کردی کباب

غروبا... کنار جاده                             منم و یک دل ساده

چشم براهت باز می مونم                کاشکی بر گردی دوباره

ستاره نگاهی بنداز                         نگاه کن دلم چه تنهاست

همیشه غروب که میشه                   چشم امیدم به فرداست

آرزو دلم شکسته                            بغض و غم گلومو بسته

جای خالیت توی خونه                      گل میارم دسته دسته

همه ی شهرو خبر کن یه شبی               با نگاهت شورو شر کن یه شبی

شیشه ی ستاره رو سنگی بزن               تو آتیش بازی خطر کن یه شبی

کار دستای تو کارستونیه                        دنیا رو زیر و زبر کن یه شبی

کاری کن که ابرا بارون بزنن                      بایر زمین و تر کن یه شبی

دشنه ها دست کدوم خیانتن                  کتف بستمو سپر کن یه شبی

همه فکر موندن روشنی ان                     شب سربی رو سحر کن یه شبی

باد به جستجوی تو دفتر من را ورق می زند

خوب به رفت و آمد نفسم نگاه کن

در این عرق ریزان... ای سنگ بزرگ من!!

نسیمی می طلبم

در کجا می وزی و به من نمی رسی

چنان که کوهی به کوهی...!!

      با این همه...از منبر بلند باد بالا که می رود

                     درخت ها چه زود به گریه می افتند!!

 موطن آدمی را بر هیچ نقشه ای نشانی نیست

موطن آدمی تنها در قلب کسانی است که...........

                             دوستش دارند                                  

               اما خنده ات که رها می شود

               و پرواز کنان در آسمان مرا می جویند

               تمامی در های زندگی را به  رویم می گشاید.

عشق من!! خنده ی تو

              در تاریک ترین لحظه ها می شکفد

            و اگر دیدی به ناگاه  خون من بر سنگفرش جاریست -------------> بخند

زیرا خنده ی تو برای دستان من شمشیریست آخته

نان را... هوا را... روشنی را... بهار را از من بگیر

اما...خنده ات را هرگز تا چشم از دنیا نبندم.